The Sint Formerly Known as Klaas

Doorwerken tot je 65e? Dat is nog niks voor ons aller huis-tuin-en-keuken-goedheiligman! The Sint Formerly Known as Klaas zit inmiddels al vele jaren in het vak en in al die jaren heb je hem nooit horen klagen. Met het grootste genoegen vulde hij elk jaar weer onze stinkende kinderschoentjes, kreeg ie de mooiste afzichtelijke tekeningen en nam ie de stoutste kindertjes mee terug in zijn zak naar zijn verdacht moeilijk traceerbare rukhut in Spanje. Fier huppelde de vent dag in dag uit met gevaar voor eigen leven op zijn potige rosje over de daken. Jawel, het ging de Sint een lange tijd voor de wind, maar de laatste tijd begint er toch wat te knagen bij onze vunzige kindervriend. Het jaarlijks forenzen tussen Spanje en Nederland lijkt na al die jaren eindelijk zijn tol te gaan eisen. Nog nooit heeft Klaas een onkostenvergoeding ontvangen voor zijn vele nachtelijke overwerkuren en de stapels papierwerk die hij elk jaar moet wegwerken om verantwoording af te leggen voor die paar miezerige kindertjes die hij puur voor eigen gebruik mee terug neemt naar huis beginnen hem ook zo langzaam aan de spuigaten uit te lopen. Kindervriend zijn is een hobby, maar goed heilig is een man ook maar tot een bepaalde grens.

 Deze zware tijden maken het er ook niet bepaald makkelijker op. We zitten zogenaamd met zijn allen in de hevigste economische crisis ooit, bezuinigingen zijn er alom, na het zuur komt het zoet, allemaal de schouders eronder, blablabla. Een hoop gelul, maar het komt erop neer dat iedereen de zakken moet legen om onze economische top mee te kunnen laten concurreren met de rest van de wereld. En jawel, ook de heilige zak van Sinterklaas wordt niet ontzien door Rutte. In plaats van Neerlands oudste vrijwilliger een welverdiend lintje te geven op Koninginnedag wordt ook hij eens even grof op zijn plek gezet. In deze tijden van ‘economische crisis’ blijkt maar weer eens goed dat de Sint ook maar een simpele ambtenaar is zoals zovelen. Naast het feit dat hij nu moet vrezen voor zijn baan lijkt het erop dat hij straks uit volle witbehaarde borst kan fluiten naar zijn AOW’tje. Op deze manier drijf je de oude man in een krap hoekje en dan moet je ook niet vreemd opkijken als er op een gegeven moment wat knapt bij de seniele 400-plusser. We hebben de beelden allemaal kunnen zien op televisie: een arme verdwaasde Sinterklaas die uit pure wanhoop aan het moorden slaat op de daken. Het zijn armoedige taferelen waar we zogenaamd onze tere kinderzieltjes tegen moeten beschermen, maar uiteindelijk hebben we het helemaal aan onszelf te danken. Dat krijg je nou van al die bezuinigingen, dat krijg je nou als je massaal op een Rutte stemt. Met een degelijk sociaal zekerheidsstelsel had je nooit een moordende gek op de daken gehad. Oké, het is ook wel een beetje de schuld van de Sint zelf. Het is economisch gezien nou eenmaal geen waterdicht plan om honderden jaren kadootjes weg te geven zonder enige stabiele bron van inkomsten. De lelijke tekeningen en zompige wortels die je ervoor terug krijgt hebben vandaag de dag ook niet meer zo veel waarde op de rommelmarkt. Dat zorgt uiteraard voor gaten in de balans, een financiële scheefgroei waar zelfs het microkrediet van onze rubberen Maxima geen oplossing voor kan bieden. Bovendien is het uiterst onverstandig om in een verliesgevend bedrijf tegen beter weten in ontelbare werknemers in dienst te nemen, ook al zijn het allemaal goedkope zwarte immigranten uit lage lonenlanden. De personeelsadministratie is een chaos (iedereen staat geregisteerd onder de naam Piet) en de talrijke ongevallenclaims van roekeloze stagaires zorgen ervoor dat er al zeventien jaar geen fatsoenlijk bedrijfsuitje meer is geweest. Er zal sterk gesneden moeten worden in de personeelskosten om dit zinkende stoomschip nog te kunnen redden. Vanzelfsprekend zullen er goede voorzieningen getroffen moeten worden om te zorgen dat alle overtollig verklaarde pieten niet aan lager wal raken en hun onovertroffen lenigheid niet ten dienste zullen stellen voor twijfelachtige praktijken en schromende kinderhandel. Geen huis is inbraakbestendig genoeg om weerstand te bieden tegen deze lenige gekleurde rakkers.

In een laatste poging om de productiviteit nog enigszins op te schroeven zal Sinterklaas als uiterste redmiddel de bedrijfscultuur hevig op de schop gooien. Sinterklaas B.V. stond lange tijd bekend als een van de beste werkgevers ter wereld. Het heeft er echter alle schijn van dat zijn werknemers hun zwaarbevochten priveleges na vele jaren toch echt gedag zullen moeten zeggen. Ruimte voor eigen invulling zal onvermijdelijk paats moeten maken voor nieuwe pakkende marketingslogans als ‘inpakken en wegwezen’, ‘first in first out’ en ‘strooien doe je maar in je eigen tijd’. Bij Sinterklaas 2.0 staat alles in het teken van snelheid en precisie. Heilig is niet de Sint, maar heilig zijn de drie S-en: ‘Saint, Speed, Supremacy’. Effectiviteit boven kindvriendelijkheid als het ware. De Sinterklaas van nu is geen kindervriend maar een consumentenvriend. Het zal best even wennen zijn, maar over een paar jaar zingen alle kindertjes uit volle borst: “wie zoet is koopt lekkers, wie stout is kijkt of hij hetzelfde product elders tegen een lagere prijs aan kan schaffen”. Deze schreidende taferelen kwamen tot een climax toen Sinterklaas B.V. vorige week de kwartaalcijfers bekend maakte. De financiële wereld reageerde op zijn zachtst gezegd geschokt. Het is nog maar de vraag of Sinterklaas rendabel genoeg blijkt om in deze vorm te kunnen blijven opereren. Door de recente privatisering van Sinterklaas is ook hij onderhevig aan de onvoorspelbare fluctuaties van marktwerking en koersschommelingen en daarom ziet Sinterklaas zich genoodzaakt om het huidige uitgavenpatroon drastisch om te gooien. Er liggen inmiddels plannen klaar voor een fikse eigen bijdrage vanuit de kindertjes om te voorkomen dat de organisatie binnen enkele jaren definitief failliet zal gaan. Om de gigantische schulden enigszins weg te werken moet Sinterklaas dit jaar op zijn minst break even draaien, een pittige uitdaging voor een multinational die zijn bestaansrecht verleent aan welzijnswerk en een eindeloze uitstroom van giften.

Vanzelfsprekend zijn wij bijzonder nieuwsgierig naar een reactie van deze economisch zwakzinnige kindervriend. Na een lange zoektocht vonden wij de Sint uiteindelijk ondergedoken in zijn eenvoudige werkplek, een oude woon-stoombootcombinatie die haast uiteen valt door het achterstallig onderhoud. De confrontatie was op z’n zachtst gezegd geen fraai gezicht. Compleet verwilderd met een smerig lange baard en een verdorven mijter op het ingevallen hoofd keek de oude man ons met bloeddoorlopen kraaloogjes aan. Aldus de Sint: “Flikker op, ik doe dit ook niet voor de lol! Ik ben geen liefdadigheidsinstelling, ik moet verdomme ook eens aan mijn ouwe dag gaan denken!” Op de vraag “Maar u bent toch zeker sinterklaas wel?” had de goedheiligman helaas geen overtuigend antwoord.