De passie van Trees

Jammer. De moderne media besteden veel te weinig aandacht aan écht belangrijke zaken in het leven. Kranten staan vol met dood en verderf, terwijl de zaken die mensen vervullen met een gezonde levenslust niet spectaculair genoeg zijn om te delen met de lezers. Hierdoor missen veel mensen nieuws van formaat. Charismatische leiders blijven onopgemerkt zolang zij hun passie niet inzetten voor kwaadaardige doeleinden. Ook het journaal zet de camera uit als er gemikt wordt op iemand die niet op het punt van tranen staat. Kijkers willen drama, en gelukzalige vreugde past nou eenmaal niet in dit straatje. Maar wat maakt mensen gelukkig? Simpel: dat zijn passies. Van vogelspotter tot dictator, van patatbakker tot Dalai Lama, iedereen heeft in zekere mate wel een passie die gelukkig maakt. Zo ook Trees, die plompe gezelligaard uit Schiedam. Naar mijn idee is de passie van Trees minstens zo nieuwswaardig als elk willekeurig krantenbericht, maar geen journalist durft hier zijn vingers aan te branden. En dat is zonde, want Trees is tof.

 

Trees is een schatje. Ze kan goed met kinderen overweg en houdt ervan om oudjes te helpen. Trees heeft geen vent, maar die heeft zij ook niet nodig. Een vent kost tijd, en tijd heeft ze niet. Al haar tijd steekt Trees namelijk in haar passie. Haar opmerkelijke passie. Trees vindt het namelijk ontzettend fijn om meubels na te doen. En dat kost nou eenmaal veel tijd. Vraag maar aan iemand die ooit een stoel heeft nagedaan. Trees heeft de kunst van de meubelimitatie echter tot een hoger niveau weten te tillen. Waar veel mensen niet verder komen dan een beetje amateuristisch planken op een paaltje of een balkonrand doet Trees zonder enige moeite zo een volledige hoekbank met bijzettafel na. Geen probleem, want Trees heeft een uitzonderlijk talent voor het nadoen van meubels.

De passie van Trees is aangeboren. Volgens haar ouders keek zij als baby al naar de structuur van haar wiegje, om hierna met de opperste concentratie zelf op een wieg te lijken. Het lukte natuurlijk niet altijd even goed, maar haar ouders steunden haar in alles. “Als jij op een keuken wilt lijken, dan lijk je toch op een keuken” zeiden ze altijd tegen haar. Trees voelde zich geïnspireerd door de onvoorwaardelijke steun van haar ouders. Zo kwam het dat zij in haar kinderjaren de meest uiteenlopende meubelstukken heeft nagedaan. Schoolborden, collegebanken, boekenkasten, zitzakken, niets was Trees te dol. Door haar passie was Trees een graag geziene gast op feestjes. Vaak deed zij een krat bier na of een tafeltje om een asbak op te zetten. Dit tot groot vermaak van de andere feestgangers. Spacetrees was haar bijnaam, waarschijnlijk vanwage haar ruime spirituele kijk op de wereld. Trees heeft een fijne jeugd gehad, en naar zeggen gaat haar fijne jeugd door tot op de dag van vandaag.

Trees is 58 lentes jong. Tegenwoordig geeft Trees les in het nadoen van meubels op haar zelf opgerichte Treescollege in Schiedam. Ik zocht haar op voor een kort interviewtje na een workshop deurklinknadoen en merkte gelijk dat zij zeer te spreken is over de potentie van haar volgelingen. “Als je ziet met welk gemak die jeugd van tegenwoordig een bank nadoet krijg je toch rillingen tot in je tenen! Ik kan wel gehurkt in de hoek blijven staan als paraplurek, maar op een gegeven moment heb ik ze gewoon niets meer te leren. Je ziet die kleintjes uitgroeien van een eenvoudig voetenbankje tot een heus wandmeubel met bijpassende vitrinekast, en dat vind ik gewoon heel erg mooi om te zien.” Terwijl Trees zichtbaar ontroerd een traantje wegpinkt doet zij snel nog even een lamp na. Met passie, want zo is Trees, de ongekroonde koningin in het nadoen van meubels.

Nu heeft Trees haar pijlen gericht op het buitenland. Ze is van mening dat Nederland te klein is voor haar kunsten en wil internationaal gaan met haar Treescollege. Volgend jaar wil zij Amerika veroveren met haar programma “Faking Furniture, the Treasure of Trees”. Er zijn nog geen sponsoren gevonden voor deze ambitieuze stap maar hier maakt zij zich geen zorgen over. Samen met haar leerlingen zal zij deze zomer diverse winkelcentra in Nederland bezoeken om zich voor te doen als haperend pinautomaat. Op deze manier hoopt Trees voldoende centjes bij elkaar te sprokkelen voor een vliegticket. Dit is nodig omdat het haar tot haar grote frustratie nog altijd niet lukt om overtuigend een vliegtuig na te doen. Zelf geeft zij de schuld aan de aerodynamica, en ik denk dat hier een kern van waarheid in zit. Aan de passie en overgave waarmee zij al wapperend een vliegtuig nadoet zal het in elk geval niet liggen. Toch is de kans dat Trees in de nabije toekomst veilig de oceaan over zal steken minimaal. Het lijkt me dan ook verstandiger als Trees het nadoen van voertuigen nog even achterwege laat en zich voorlopig gewoon blijft richten op het imiteren van meubels. Lekker doen waar je goed in bent. Toch is het mooi om te zien hoe haar lichamelijke beperkingen haar niet weerhouden in haar ambitie. Als ik afscheid neem doet zij spontaan nog even een tuinhek na, bijna perfect. Als ze niet zo op een mens leek en iets meer op een tuinhek had ik haar vertoning zeker geloofd. Maar zo is Trees, altijd doorgaan en altijd blijven oefenen. Een mooi mens is het, en daarmee een voorbeeld voor ons allen. Trees straalt inspiratie uit. Met haar kansloze vertoningen lijkt zij te zeggen dat de wereld aan een ieders voeten ligt. En zo niet, dan doe je hem gewoon na. Met passie en vol overgave, zoals alleen Trees dat kan.

Go Trees, je bent mijn held!