Jezus in topvorm

Kindeke Jezus, wie kent hem niet? Verwoest stoppelbaardje, draait voor wederopstanding zijn hand niet om en huppelt jolig over sloten en vijvers alsof het niets is. Als je je dan ook nog eens bedenkt dat dit schepseltje als geen ander water in wijn kan veranderen mogen we toch met een gerust hart stellen dat het al met al een fucking briljant kindeke is, die Jezus. Maar wat heeft hij ons anno 2012 nog te leren? Wat heeft deze knaap ooit gedaan om boven zijn peergroepje uit te steken? Hoe heeft deze alchemist het geheim om water in alcohol te veranderen ooit kunnen ontrafelen? Hoe schrijf je als goddelijk kindeke een bestseller die ruim 2000 jaar later nog steeds alle ranglijsten domineert? De geheimen achter Jezus waren tot op heden altijd een gesloten boek, maar God zij dank niet langer. Op de valreep van de ondergang van de aarde op 12-12-2012 hebben wij van ReinOnlein niemand minder dan de enige echte Jezus “Godsallemachtig” Christus bereid gevonden tot een interview! 

Het is 11 december 2012, beter bekend als Apocalypsavond. De meeste gezinnetjes zitten op het ‘vreeslijk avondje’ gezellig met elkaar op de bank het einde der tijden af te wachten onder het genot van een gezelschapsspel of een legpuzzel, maar ik niet. In plaats van dat ik in afwachting op het einde mijn vriendin mag knuffelen zit ik hier met Jezus op de bank, die continu de schilletjes van zijn gezouten pistachenootjes af zit te pulken. Hij stelt zich voor als zijnde de zoon van God. Ik stel mij voor als zijnde de zoon van mijn ouders. Een pijnlijke stilte valt. 

Vreemd, ik heb zo veel te vragen, maar als ik eenmaal oog in oog sta met Jezus himself klap ik dicht. In werkelijkheid lijkt die Jezus toch niet die spraakzame knaap te zijn waar zo vol lof over gesproken wordt in de Bijbel. In plaats van praten friemelt hij blijkbaar liever aan de loshangende touwtjes aan de kussens op mijn bank. Als ik hem een vers schaaltje nootjes voorzet begint hij opgewonden te trillen op zijn stoel. Apart. Bij Jezus had ik mij een grootheid met alle antwoorden voorgesteld, maar op mijn hoekbank zat een enigszins verlegen tiepje dat rechtstreeks uit man bijt hond zou kunnen zijn gestapt. Terwijl hij daar zat klapte af en toe zijn aureool wat ongemakkelijk in zijn oogbol, waarna hij het cirkeltje telkens met zijn lange baard uit zijn gezichtsveld moest wapperen. Het interview leek op een blamage uit te lopen, totdat ik uit het niets eindelijk de vraag durfde te stellen die al dagen op het puntje van mijn tong lag. Voorzichtig stamelde ik: “Jezus gast, hoe is ‘t nou?”

Het kindeke keek me aan en zei “Ja best oké”, terwijl hij nog een handvol pistachenootjes pakte. Nog voordat ik het goed en wel besefte leunde de heilige knaap langzaam voorover en zag ik rondom hem de lichtmoleculen vibreren in een extase die deze aardbol nog nooit eerder heeft gezien. Ik schrok me rot. De lucht rond Jezus vervormde en al het licht leek gebundeld te worden in zijn tengere gestalte. Zijn persoonlijkheid knapte haast uit elkaar van grootsheid terwijl hij langzaam vooroverboog. Alle geluiden van de wereld verstompten en het enige wat nog te horen was, was zijn oorverdovende stem. Als direct verschoten uit het hiernamaals galmden zijn hemelse woorden door de kamer: “Heb jij misschien ook cashewnoten. Die zijn lekkerder”. 

Bam! Kindeke Jezus had gesproken. Nog wel op de vooravond van het einde der tijden, en ja, mag ik dat zeggen? Dat mag ik zeggen: dat hakt er wel in. Die Jezus, met z’n Bijbelse tierelantijntjes. Met zijn kneuzige verschijning zet hij je op het verkeerde been, om je vervolgens met al zijn grootsheid tegen de vlakte te mompelen. Dit was Jezus in topvorm, en ik was erbij. Er is tot mij gesproken. Over cashewnoten. Jezus wil ze, en alle puzzelstukjes van het leven vielen in elkaar. Wat een visionair. Hoe heeft de mensheid toch ooit kunnen leven met pistachenoten en die vervloekte schilletjes die je telkens weer van het nootje vandaan moet pulken? En dat terwijl er al die tijd, AL die tijd, een nootje bestond dat iedereen instantaan van een fijn zoute versnapering had kunnen voorzien? Onwerkelijk, hoe konden wij toch zo blind zijn? Het maakt de beperking van de mens toch maar eens goed duidelijk. Kennelijk hebben wij toch een Messias nodig om ons te vertellen welke nootjes het lekkerst zijn. Die Jezus toch, met zijn fratsen. 

Plotseling staat Jezus op om terug te gaan naar de ijscowagen waarin hij hiernaartoe was gereden. Het interview is voorbij. Tien woorden zijn gewisseld, maar duizenden onzekerheden zijn beklonken. Over nootjes, prachtig. Zijn wijsheid is met geen mogelijkheid te bevatten, maar ik moet het eerste wezen nog ontmoeten dat niet geroerd raakt als Jezus je met een losbandige zwaaihand toewuift terwijl hij in zijn heilige ijscowagen stapt. De ijscowagen der duizend smaken, Amen. Met een glimlach op zijn gelaat en een ijsschep in zijn hand zwaait hij mij voor weer 2000 jaar gedag. “Tot in het land van ooit!”, riep Jezus. Ik knikte.

Fantastisch was het. Ik wilde het stoere kindeke zo ontzettend veel naroepen, maar mijn adem stokte. Ik dacht aan het lot van de aarde, en aan de positie van de cashewnoot hierin. Terwijl ik Jezus de klapdeur van zijn ijscowagen dicht zag sjorren hield ik het niet meer. Ik liet mij gaan en veegde de tranen van mijn wangen. Langzaam kwamen de tranen, maar dik, en de hele tijd bezonken zijn prachtige woorden geleidelijk tot in het tere rozijntje van mijn ziel. “…cashewnoten, die zijn lekkerder.” Het duurde even, maar op de valreep van het einde der tijden op 12-12-2012 heb ik dan toch eindelijk mijn persoonlijke meaning of life ontrafeld:

“Respect… respect the man in de ice cream van. “

Terwijl de ijscowagen van Jezus de straat uitreed zag ik door de achterruit hoe hij nog wat cashewnootjes pakte uit zijn dashboardkastje. Om in zijn ijsje te stoppen. Want zo is Jezus, en daar ging ie….

En zo zal het zijn.