Een dag uit het leven van een klomp frituurvet

Dit is Henk. Henk heeft een doodnormaal leven, net zoals jij en ik. Henk is enne lollige vent, want Henk houdt van gezelligheid. Hij is niet vies van een mopje. Henk heeft een baan. Henk werkt in de keuken van een snackbar. Niet de minste trouwens, Henk werkt in de alom geprezen Febo. Naar volle tevredenheid en zijn baas klaagt nooit. Eigenlijk valt er niks zinnigs over Henk te zeggen, ware het niet dat Henk een klomp frituurvet is. En dat heeft zo zijn beperkingen in het dagelijks leven..

Ten eerste heeft Henk dagelijks te dealen met het probleem van zijn blijvende invaliditeit. Het totaal aantal benen van Henk is namelijk nul (naar boven afgerond). Hierdoor komt Henk nooit zijn huis uit. Eigenlijk speelt zijn hele leven zich af in de snackbar, in de veilige omgeving van zijn vertrouwde frituurpan. Nooit wordt ie meegevraagd naar feestjes, en dat vindt Henk vervelend. Oke, hij zegt niet zoveel en zijn grappen komen vaak niet verder dan wat binnensmonds gepruttel, maar toch.

Puur vanwege zijn afkomst wordt hij genegeerd. En zonder benen is het voor Henk bovendien ook moeilijk om op mensen af te stappen voor een praatje. Dit maakt hem ongelukkig, en dit maakt dat Henk wordt gediscrimineerd. Discriminatie is ongelijke behandeling op basis van niet ter zake doende kenmerken, en zeg nou eerlijk, maakt het uit dat iemand wat vettig is? Maakt het uit dat je smelt als het wat warm onder de voeten wordt? Maakt het uit dat je leven niet meer dan een euro waard is? Het zou niet uit mogen maken, maar helaas is de wereld niet zo rooskleurig. Henk is een slachtoffer…

Alsof dit zijn leven nog niet lastig genoeg maakt heeft zijn vriendin het recentelijk uitgemaakt. Henk had een vurige relatie met een vlammetje. Ze heette Mora. In het begin kwam ze wat koud over maar na een sidderende kennismaking liepen de gemoederen al snel hoog op. Mora werd wel heet van Henk. Het was een intieme relatie en gelijk vanaf hun kennismaking werd het vocht al rijkelijk uitgewisseld. Maar net toen Mora op het punt stond om te knappen sloeg het noodlot toe. Mora ging er vandoor met de frietboer die haar schaamteloos in zijn tang kneep. Henk’s tranen dropen van de frituurpan, maar helaas.. zonder benen restte hem niets meer dan kokend van woede toe te zien hoe ze de wijde wereld introk met haar nieuwe relatie. Sindsdien heeft Henk nooit meer iets van haar vernomen…

Inmiddels is Henk verslaafd aan raamprostitutie. Henk woont in de Febo, één groot bordeel voor frituurproducten. Henk heeft elk raampje wel gehad, meerdere keren. Stuk voor stuk ging ie over die vette hapjes heen in zijn oerdrift, zijn eindeloze zoektocht naar geluk. Tevergeefs. Henk voelt zich eenzaam en wordt niet langer warm van de aandacht. Dit gaat zijn baas ook niet onopgemerkt en zodoende heeft hij hem overtollig verklaart. Nu is Henk werkloos en vanwege zijn hoge leeftijd ziet zijn carrièreperspectief er op z’n zachtst gezegd vrij dramatisch uit. Tot overmaat van ramp heeft de overheid nog stééds geen potje vrijgemaakt voor gepensioneerd frituurvet dus naar een uitkering kan hij fluiten, als hij tenmiste lippen had gehad… Henk is een mislukking, een miezerig klompje frituurvet dat volkomen onopgemerkt de geschiedenis in zal gaan.

Henk is niet meer. Henk is precies twintig dagen oud geworden, veel te jong voor een klomp frituurvet met zijn potentie. Symbolisch voor zijn leven was ook zijn uitvaart een mislukking. Henk werd door de wc gespoeld, geen plechtigheid, geen plakjes cake, niets. Halverwege zijn uitvaart stolde zijn stoffelijk overschot echter voortijdig en zodoende verstopte de levenloze Henk het riool onder de Febo, met alle gevolgen van dien. Twee jaar extra vertraging van de noord-zuidlijn en een heuse Postbus51-campagne om geen frituurvet in het riool te dumpen zijn het gevolg van zijn klunzigheid. Henk, je wordt bedankt. Bedankt voor alles. Rust zacht. Opdat we je snel zullen vergeten…

 

R.I.P.
Henk
2010-2010