De risico’s van lachbandmisbruik

Als we de makers van televisieprogramma’s mogen geloven zijn wij stuk voor stuk achterlijke randdebielen, te dom om te poepen. Dat zo’n stel zwakzinnige imbicielen als wij het standby-knopje van je onze afstandsbedieningen kan vinden is de televisiemakers een raadsel. Dit zeggen ze ons natuurlijk niet recht in ons gezicht, want dat zou ze natuurlijk wel eens kijkcijfers (lees: reclamegeld) kunnen kosten. Om ons kijkbuiskindertjes toch op een subtiele wijze duidelijk te maken hoezeer deze producenten op ons intellect neerkijken hebben ze daarom een uiterst gniepig systeempje ontwikkeld. Een systeem dat de boodschap “jij hebt hulp nodig” zo weet uit te dragen naar de kijkers dat ze zich er niet beledigd door voelen. Dat ze zich zelfs prettig voelen. In de loop der jaren heeft dit systeem ongemerkt het televisielandschap geïnfecteerd, als een virus dat genadeloos op zoek is naar je vitale lichaamskwabben. Onder het grote publiek staat dit dodelijk irritante virus ook wel bekend onder de codenaam “Lachband”.

 

Het principe van de lachband is simpel: kijkers hebben hulp nodig bij het lachen. Op tv wordt volgens de makers een grap gemaakt terwijl ze weten dat de kijker thuis er nooit om zal moeten lachen. In plaats van zelfkritisch het grapje te herzien leggen ze de schuld van de mislukte grap bij de kijker. Die zal de grap immers wel niet begrepen hebben. Om een pijnlijke stilte dan maar te voorkomen drukt de cameraman snel op het play-knopje van een cassettedeck waardoor op magische wijze alsnog de woorden ‘hahaha’ door de woonkamer klinken. Het probleem is echter dat de grappen zó vaak niet grappig zijn dat het bandje tegenwoordig nonstop op repeat staat. Je zou er eigenlijk eens op moeten gaan letten. En verrek, laat dat nou precies de taak zijn die ik in de afgelopen maanden op mij heb genomen. Zie hier, een grootschalig wetenschappelijk onderzoek naar de risico’s van lachbandmisbruik in Nederland. Valt er eigenlijk wel wat te lachen?

De opzet van dit onderzoek is kwalitatief hoogstaand met een snufje kwantitatieve invloeden. Ik richt mij hierbij met name op de wereld van de sitcoms. Dit zijn zogenaamde komedyshows die je gemakkelijk kunt herkennen doordat ze cultureel vaak niet verder zijn ontwikkeld dan een pak vlaamse yoghurt. Van alle beschikbare sitcoms ter wereld (inclusief die uit het Midden-Oosten, Chili en Zuidoost-Azië) heb ik een uiterst representatieve steekproef genomen op basis van de shows die ten tijde van dataverzameling zichtbaar waren vanaf mijn bankstel. Toevalligerwijs waren dit allemaal programma’s die uitgezonden werden op de Nederlandse zenders, maar dit doet uiteraard geen enkele afbreuk aan van de generaliseerbaarheid van de resultaten. Om mijn uitkomsten knetterbetrouwbaar te laten lijken hanteer ik een betrouwbaarheidsinterval van 110%. Ik heb telkens een eierwekker aangedraaid tot 5 minuten en vervolgens ben ik het aantal lachsalvo’s gaan turven in de hoop zo het programma met de hoogste grapdichtheid te achterhalen. De opmerkelijke resultaten staan in onderstaande tabel:

The king of queens (over een jong echtpaar dat worstelt met de beslommeringen van het dagelijks leven) – 36 lachsalvo’s in 5 minuten
Everybody Loves Raymond (over een jong echtpaar dat worstelt met de beslommeringen van het dagelijks leven) – 52 lachsalvo’s in 5 minuten
The Nanny (over een jong echtpaar dat worstelt met de beslommeringen van het dagelijks leven) – 49 lachsalvo’s in 5 minuten
Will & Grace (over een jong echtpaar dat worstelt met de beslommeringen van het dagelijks leven) – 63 lachsalvo’s in 5 minuten

De “grappigste” show blijkt dus Will & Grace te zijn met een schokkende lachbandquotiënt van 12,6 grappen per minuut, oftewel één-vijfde grap per seconde (ter vergelijking: bij het journaal wordt welgeteld 0 keer per minuut gelachen). Dit is het hoogst behaalde ooit in de wetenschappelijke wereld van de videologie en brengt mij vanzelfsprekend aan het twijfelen over de grappigheid van deze show. Een grapdichtheid van 12,6 goede grappen per minuut is nog nooit vertoond in de geschiedenis van het methodologisch humorisme en is naar mijn mening simpelweg onmogelijk. Zoiets grappigs bestaat gewoon niet. Daarom pleit ik voor een rectificatie van de producenten waardoor in alle televisiegidsen de boodschap komt te staan dat de show kunstmatig grappig gehouden wordt. Een kijkwijzer als het ware, die iedereen bij voorbaat waarschuwt dat de show niet geschikt is voor kijkers met ook maar een greintje gevoel voor humor.

De risico’s van dit lachbandmisbruik zijn niet gering. Stel je toch eens voor welke desastreuze gevolgen dit kan hebben voor de humor van gevoelige kindertjes? Als het zo doorgaat lachen deze tere zieltjes straks echt als er simpelweg een broodtrommeltje dichtklapt of als er een auto voorbij rijdt die linksaf slaat. Ik moet er niet aan denken wat voor een gènant slechte comedians de volgende generatie wel niet voort zal brengen. Bovendien is het een schok voor het zelfvertrouwen van de toekomstige grapjas. Die grijpt natuurlijk gelijk naar een touw als de onwerkelijke situatie zich voordoet dat er eens een keertje niet om zijn grapje gelachen wordt. Nee, wat mij betreft wordt de lachband in zijn geheel verbannen naar het criminele circuit. Televisieshows worden een stuk geloofwaardiger wanneer ze het geluid van de lachband zouden vervangen door het geluid van een stel hitsige krekels, of door het gepruttel van een langzaam leeglopende fietsband in een teiltje piswarm water. Dan kunnen we voortaan allemaal zelf weer bepalen of iets grappig is of niet. Daar zijn we met z’n allen immers best slim genoeg voor! En als dan blijkt dat er eigenlijk helemaal niets te lachen valt op tv moet je ook zo volwassen zijn om die shows gewoon van de buis te halen. Dan komt er gelijk 85% van de zendtijd vrij die we mooi kunnen vervangen door continue herhalingen van Rembo & Rembo of Kreatief met Kurk, twee legendarische shows die bewijzen dat televisie ook zonder lachband ongelofelijk grappig kan zijn.