Het is een schande!

Het is een schande dat we het over de bouw van een nieuwe kerncentrale hebben terwijl we op tv doodsbange kamikazebrandweermannen een smeulende reactor zien blussen. Het is een schande dat we blij moeten zijn dat een topbankier zijn bonus laat liggen terwijl hij in koele bloede een miljardenbedrijf naar de knoppen helpt. Het is een schande dat het hele midden-oosten op z’n kop staat en wij er pas iets van vinden als DWDD er aandacht aan heeft besteedt. Het is een schande dat een miljoenenclub als Ajax tot twee keer toe niet weet te winnen van een degradatieclubje uit Den Haag. Het is een schande dat een palinglikker als jantje smit als een muzikale grootheid wordt gezien terwijl hij zijn carrière toch echt gestart is met smeuïge liefdesproza voor oma’s en een single op de beruchte tellsell-cd Sternstunden der Folksmuzik. Het zijn stuk voor stuk schandalige taferelen, en toch zijn ze aan de orde van de dag.

 Dat deed me denken aan de vraag: wat is een schande vandaag de dag eigenlijk nog waard? Als je vroeger iets schandaligs deed zat er gelijk een heel opgefokt dorp met fakkels en hooivorken achter je aan om die schande eens goed uit je bakkes te kloppen. Vandaag zeggen mensen in het ergste geval ‘sjonge, dat kan toch niet’ terwijl ze rustig naar het volgende shownieuws zappen. Daar blijft het bij, geen tomaat op je hoofd, geen stront aan de ramen, niets van dat alles! Een degradatie van de schande is het. Vroeger hadden ze zelfs een speciale schandpaal waar ze mensen voor konden zetten. Lekker efficiënt, hoefde je zelf gelijk geen mening meer te vormen. Één blik op de schandpaal en je wist in wie je je hooivork moest prikken, daar was geen opiniepeiling voor nodig. Middeleeuwse Maurice de Hond hoefde enkel gaatjes te tellen voor een uiterst betrouwbare verkiezingsprognose. Maar tegenwoordig is er helaas geen schandpaal meer te krijgen. Zelfs de Ikea vult dit gat in de markt niet met een speciale Billy-schændpåål. En als Ikea het niet heeft, dan bestaat het niet. Ook een schande trouwens.

Misschien dat ik gewoon de verkeerde dingen schandalig vind, zou best kunnen. Het lijkt me alleen zo fijn om gewoon weer eens ouderwets een woedende menigte te vormen en lekker met je fakkel en je hooivork een topbankier uit zijn bed te jagen. Ben je gelijk even lekker buiten, onder de mensen. Het is misschien wat retro allemaal, maar desnoods ruilen we de hooivork en fakkel in voor een glowstick en een stofzuigerslang, ook goed. De apparatuur maakt niet uit, het gaat uiteindelijk gewoon om het principe. Als we iets een schande vinden moeten we dat laten blijken. En goed ook. Als we dat niet doen vinden we het kennelijk geen schande meer waard. Dan vinden we het allemaal wel best dat we een nieuwe kernreactor planten terwijl Nederland vandaag al een stroomoverschot probeert te exporteren naar de buurlanden. En als er dan een keertje een woedende terroristische menigte komt die wél nog gewoon ouderwets met fakkels en al op onze reactor begint in te slaan hebben we het ook geheel aan ons zelf te danken. Moet je achteraf ook niet gaan janken als je niet met stront gegooid hebt toen er gewoon nog iemand te raken viel. Ik wil gewoon dat mijn schande weer wat waard wordt. Dat een topbankier geen oog dicht doet omdat hij mij dan telkens met een drol in mijn hand tegen zijn oogleden ziet. Schande-inflatie bovenaan de politieke agenda! Bij deze dan ook het verzoek om allemaal weer luidkeels schande te spreken over alles en iedereen die het ernaar gemaakt heeft. Spreek erover met elkaar, met vreemden, met je pianoleraar of met je groenteboer. Als we er maar hard genoeg over spreken zodat de hufters die het verdienen het ook luid en duidelijk kunnen horen. Wie weet kunnen we dan ooit nog eens iets bereiken bij die wereldvreemde ‘top’bestuurders…