Apples met Googles vergelijken

Ik schaam mij diep. Ik dacht altijd een kwieke vent van principes te zijn, maar met het schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat hier niets van waar is. Ik ben omkoopbaar, een kansloze meeloper die tot alles te verleiden is als er maar mooie spulletjes in het vooruitzicht staan. Een aantal jaren geleden heb ik namelijk ooit plechtig gezworen op alles dat mij heilig was (toendertijd voornamelijk bier en tieten) dat ik nooit, maar dan ook nooit meer een product van Apple zou kopen. Ik was een iPodgebruiker van het tweede uur, toen de lompe iPods met hun groene pixels nog verdacht veel weg hadden van de Gameboys van weleer. Ik vond het prachtig. Zo prachtig dat ik toen mijn eerste iPod veel te jong gestorven was gelijk een nieuwe kocht. Ook deze stierf prematuur. Driemaal is scheepsrecht dacht de naieve ik van toen, maar ook mijn derde ipod stierf een maand nadat de garantieperiode verlopen was. Dan besef je je ineens hoe hard je eigenlijk in je oor genaaid wordt terwijl ze op het hoofdkantoor van Apple tevreden in de handjes knijpen om die 1000+ euro die je in totaal aan ze gegeven hebt. Nooit meer zou ik het zover laten komen. Maar nu, zo’n tien jaar later lijk ik er weer in te trappen. Ik heb een iPhone besteld en ik kan me niet eens meer precies herinneren hoe en waarom.

Ik kan me vaag herinneren dat ik op mijn werk een gesprek opving waar iemand vertelde waarom de iPhone zo fantastisch was. Eenmaal thuisgekomen zag ik dat ik een mailtje had over dat ik mijn telefoonabonnement kon verlengen en een paar klikken later verschenen opeens de woorden “bestelling ontvangen” op mijn scherm. Huh? In een moment van onoplettendheid had ik kennelijk een iPhone besteld omdat ik een site zag waar hij gratis was terwijl andere sites er allemaal 80 euro voor vroegen. Ik trapte er met open ogen in en nu zit ik voor maarliefst twee volle jaren aan een veel duurder abonnement vast. En dat terwijl ik zelf een prima telefoon had met Google's Android waar ik al twee jaar zo blij mee was. Nu ben ik in de overgang van Google naar Apple. Ga ik hier weer spijt van krijgen of word ik straks ook een Applefundamentalist die spontaan een natte plek in de box krijgt als ie aan Steve Jobs denkt? Een rare periode, maar de komende woorden beschrijven ongeveer hoe ik mij voelde in de overgang.

 

3 dagen voor ontvangst van de iPhone

Voorpret en verbazing overheersen. Heb ik dit echt gedaan? Android, wat zo fijn werkt, zo vrij, zo handig, zo gratis en precies in te richten naar mijn wensen... Maar die iPhone ziet er zo mooi en strak uit. En ik kan er fatsoenlijk mijn muziek op kwijt. Wat wil een mens nog meer? Dan toch maar eens een Apple-ID aanmaken op iTunes. Klik. Wablief? Ik moet een creditcard hebben om me überhaupt aan te kunnen melden. Maar ik koop toch niks? Vooral niet nadenken, het zal wel goed zijn. Ik loop immers blindelings achter miljoenen anderen aan die toch wel voor mij nagedacht zullen hebben? Voor ik het weet heb ik mijn volledige privacy overgeheveld aan Apple. Van creditcardgegevens tot mijn echte adres, mijn echte naam (Rein Eduardo Gonzales Onlein), mijn telefoonnummer, mijn lievelingseten. Als ik Apple uitnodig voor mijn verjaardag hoef ik ze in elk geval niet meer te vertellen waar ze me kunnen vinden en hoe ze kadogeld over kunnen maken. En wat krijg ik er voor terug? Tot nu toe helemaal niks, behalve dan dat ik door hun winkeltje kan bladeren zonder een irritante login-popup. Inderdaad, daar doe je het voor.

 

De dag van ontvangst

Hoezee, het moment is daar! Uitgepakt en wel heb ik de nieuwe aanwinst in mijn handen. Nadat ik de eerste druppels kwijl van het schermpje geveegd heb is het tijd om mijn simkaart plaatsen, maar wat blijkt: hij past niet! Kennelijk hebben ze ergens in het verleden een zogenaamde ‘microsim’ uitgevonden. Gevolg van deze briljante uitvinding is dat ik verdoemd was tot een helse tocht in de Kalverstraat om dat verrekte kaartje op te halen. Zo gezegd zo geleden, maar het naarste van dit kaartje is dat ik hierdoor in één klap al mijn oude telefoons niet meer kan gebruiken. Lekker dan, daar zal Apple wel weer over nagedacht hebben. Na een hele avond spelen met appjes en instellingen lijken de mogelijkheden weer eens eindeloos. Is dit dan echt zoveel gaver dan een Android?

 

Een paar dagen later

Nee. Hoe gelikt alles er ook uitziet, de iPhone is ook maar gewoon een telefoontje met internet. Nadat de eerste kick er alweer een beetje vanaf is begin je in te zien dat het allemaal niet veel anders is dan een andere willekeurige smartphone. Android kickt ass op een aantal punten (widgets, personaliseren, gratis, koppeling met Facebook) en Apple kickt ass terug op andere punten (scherm, ontwerp, mp3-speler, soepel). Uiteindelijk is die hele ruzie tussen Apple en Google dus ook maar een hoop geblaat om niks. De stap van een gewone telefoon naar smartphone is inderdaad groot, een beetje zoals toen je voor het eerst een mobiele telefoon op zak had nadat je voorheen alleen een toestel bij je ouders had staan. Welke smartphone je daarna neemt maakt eigenlijk helemaal niet zo veel uit. Bij beide is het gros van de apps simpelweg ongelofelijke crap en die paar goeie apps zijn toch op beide systemen te krijgen. Kies daarom gewoon waar je zin in hebt, en trek je niet zoveel aan van wat iedereen zegt. Maar dat is dan weer makkelijker gezegd dan gedaan..

 

Het is raar, maar op de een of andere manier schaam ik me ervoor dat ik een iPhone heb gekocht. Ik voel me een meeloper en ik voel me een kneus, allemaal omdat ik meedoe aan die belachelijke Apple-hype. Alsof ik beter zou moeten weten. Maar waar komt dit vreemde gevoel vandaan? Ik vind het raar dat zoiets onbenulligs als de merkkeuze van je telefoon kennelijk toch ergens gelinkt is aan je persoonlijkheid. En ik dacht nog wel dat ik na de brugklas over het belang van merken heen gegroeid was. Die kinderachtigheid is helaas terug, of misschien is die wel nooit helemaal weg geweest. Wie weet loop ik straks weer in een poeplelijke jas met de merknaam in veel te grote letters op de voor- en achterkant geprent op te scheppen over de scooter die ik na de zomervakantie zal gaan kopen. Ik hoop maar dat het zover niet zal komen, en we zullen zien of deze schaamte na verloop van tijd een beetje weg zal trekken. Dat gaat alleen als die iPhone niet weer kapot gaat direct nadat de garantieperiode verloopt. Mocht dat gebeuren dan zal ik mij schamen voor de rest van mijn leven omdat deze zwakzinnige ezel zich tegen beter weten in vier keer tegen dezelfde appel heeft gestoten. Als het zover moet komen beloof ik hierbij plechtig dat Apple in elk geval kan rekenen op een ongezonde dosis antireclame. Niet dat mijn Apple-beloftes zo veel waard zijn, maar toch.