Koken met Rein – Spaghetti Bolognese

Koken doe ik zelden, het liefst nooit. Na vanavond weet ik echter weer helemaal waarom. Koken is niet leuk, koken kost tijd en koken is levensgevaarlijk. Ik begrijp dat het een beetje ongeloofwaardig klinkt als ik jullie vertel dat ik zelf heb gekookt en dus zal ik maar even bij het begin beginnen. Ik heb namelijk bijna geen geld meer: met 7 euro’s en wat centen moet ik het zien te redden tot vrijdag. Niet dat ik blut ben, maar ik ben mijn pinpas verloren waardoor ik niet met mijn grijpgrage tengeltjes bij het enorme kapitaal op m’n rekening-courant kan. En zulke tegenslagen herken je gelijk terug in de kwaliteit van je maaltijd. Wat koken betreft kan ik namelijk met een gerust hart en vol trots zeggen dat ik expert ben (eigenlijk meer een grootmeester) in de afhaalkeuken. Mijn specialiteit is de Italiaanse afhaalkeuken, maar ook met afhaalchinezen kan ik goed overweg, om nog maar te zwijgen over de oud-hollandsche snackbar. Echter, als de centen op zijn ben ik genoodzaakt om mijn eten uit eigen keuken af te halen. En da’s best effe lastig…

 

Het recept van de dag was een blik spaghetti bolognese, af te halen uit de magnetron (dat is een soort Febo waar je zelf dingetjes in moet leggen). Geen probleem: men neme het blik, een schaaltje om de inhoud in te houden, en een blikopener. En daar ging ik gelijk al grof de mist in. Een blik openen zonder blikopener is moeilijk, erg moeilijk. Een vijf-sterren topkok zou hier de theedoek in de ring gegooid hebben, maar een Rein laat zich natuurlijk niet zo gemakkelijk uit de keuken slaan! Neenee, als een volleerd WakuWaku-aap ging ik met primitieve oerkracht het blik te lijf: eerst met grof geweld en een schroevendraaier wat deuken in het deksel slaan, vervolgens een drietal schroeven in de spaghetti gedraaid. Toen de gaatjes vergroten door er met een mes in te hakken. Een klein beetje uitschieten, pleistertje op een gapende wond plakken en maar doorgaan, altijd door blijven gaan! Nogmaals uitgeschoten, witte muur en mijn rechterbeen onder de rooie saus, gefrustreerd oerkreetje slaan, laatste schop geven en vervolgens de spaghetti sliertje voor sliertje uit het blik pulken: een kind kan de was doen! Vervolgens zet je het bakje in de magnetron: 6 minuten en 67 seconden (serieus, mijn magnetron kan het!) en als de zooi ontploft en de saus van het deurtje druipt weet je dat het klaar is: succes!! Alhoewel, op de een of andere duistere manier rook mijn maaltijd naar versgestreken spijkerbroek en had het de structuur van een zoetsappige banaan, maar alles wat je zelf maakt smaakt altijd beter. Eet/drink smakelijk!

Al met al heeft dit avontuur mijn blik geopend en mij een hernieuwd respect geschonken voor een echte vriend voor het leven en tegelijkertijd helaas ondergewaardeerd lid van de samenleving: de blikopener. Heden ten dage krijgt zij jammer genoeg zelden de waardering die ze toch ó zo verdient. Sta toch eens héél even stil bij alle pijn en leed die dit handige apparaatje mensen over de hele wereld elke dag weer weet te besparen. Heus, de blikopener maakt deze wereld tot een betere wereld. Doe mij alsjeblieft een plezier en pak vanavond vlak voordat je naar bed gaat even je blikopener uit de keukenla. Geef hem een stevige knuffel en een teder kusje, en fluister lieflijk in zijn oortjes:

…dankjewel lieve blikopener, dankjewel dat jij er altijd voor me bent…

Speciaal voor alle blikopeners over de hele wereld deze godsgeile plaat… jullie hebben ‘m dik verdiend jongens!

RJD2 – Ghostwriter

http://www.youtube.com/watch?v=a0HNRqMaV8c