Waarom mijn TV een eikel is

Mijn TV en ik hebben samen een rijke geschiedenis. We kennen elkaar al jaren, zeg maar gerust jeugdvrienden vanaf elkaars geboorte. Alles hebben we gedeeld samen. We hebben samen gelachen en we hebben samen gehuild. Hij was er altijd voor me als ik eventjes niks te doen had, of als ik tevergeefs de brakheid van de vorige avond uit mijn lijf probeer te staren. Veel heb ik van hem geleerd en hij heeft me de meest wonderlijke dingen laten zien. Na al die jaren hebben we een vrij bijzondere band opgebouwd met z’n tweetjes. Des te treuriger is het dan ook als ik me besef dat we de laatste tijd een beetje uit elkaar zijn gegroeid. Het is niet dat ik geen tijd steek in onze relatie, maar ik vind gewoon dat het van twee kanten moet komen. En dat is zijn grote probleem, mijn TV gedraagt zich de laatste tijd namelijk als een eikel…

 

Waarschijnlijk is het allemaal pas een paar jaar geleden begonnen. Ik kan me namelijk niet herinneren dat ik me als kleutertje al irriteerde aan zijn manipulerende gedrag. Tegenwoordig laat hij me echter steeds vaker dingen zien die ik eigenlijk helemaal niet wil zien. Als ik ‘s morgens wakker word zeurt ie met zijn aanwezigheid alleen al om aandacht, als een hond die je snel uit moet laten omdat ie anders je tapijt onder kakt. Uit pure nieuwsgierigheid geef je hem toch maar zijn zin en zet je hem aan, wie weet is er dit keer wel wat leuks op. Elke keer kom je bedrogen uit, maar toch blijf je het proberen. Ik zet hem vaak aan om gewoon maar wat aanspraak in huis te hebben, maar daarom luister je vaak niet helemaal goed naar wat ie zegt. Je negeert hem een beetje, maar in de tussentijd zit ie wel mooi alleen maar poep in je oren te ratelen. En als je hem dan wel een keertje de aandacht geeft waar ie zo om zit te zeuren kom je erachter dat ie je eigenlijk alleen maar dingen laat zien die je helemaal niet wilt zien. Dat vind ik een zeer egoïstisch gedrag, en toch flikt ie het elke dag weer opnieuw.

Zijn allergrootste probleem is dat ie me continu allemaal producten probeert aan te smeren door de ene na de andere domme reclame te tonen. Ik dacht dat hij me een beetje kende en zo onderhand wel wist waar ik behoefte aan heb, maar nee hoor, egoïstisch als hij is overlaadt hij me met onvoorstelbare hoeveelheden troep. Hij beseft zich toch ook wel dat ik helemaal niet op die onzin zit te wachten. En bovendien vind ik het ronduit onbeschoft dat ie het om de tien minuten blijft herhalen. Als ik in de kroeg met iemand aan het ouwehoeren ben is het toch ook onbeleefd als ik om de tien minuten op tafel spring om rond te schreeuwen dat je het beste Always kunt soppen voor een happy period? En intussen steelt ie schaamteloos van kleine kindertjes door ze in hun kinderlijke domheid een jamba-abonnement aan te smeren. Zelfs een snoepjespedofiel van de oude stempel zou zo laag nog niet zinken. Als de nacht valt zou je denken dat ie even bij moet komen van al deze crap, maar het tegendeel blijkt waar. ‘s Nachts gedraagt hij zich namelijk opeens als je onverzadigbare vriendin die zogenaamd via een enkel smsje je stoutste dromen kan verwezenlijken. Van creatieve hobbyhoer tot gewillige slettebakoma, hij is het voor je. Maar gast, laat me gewoon even lekker met rust! Als ik hijgende vrouwen wil horen zeg ik mijn bejaarde buurvrouw wel gedag als ik haar met haar rollator met lekke band het trappenhuis op hoor strompelen. Dat asociale gedrag loopt me zo onderhand mijn nauwe spuigat uit. Ik vraag me wel eens af waarom ik hem niet jaren geleden al het gat van het raam heb laten zien. Maar toch blijf ik hem trouw, tegen beter weten in. Voor het geval er toch eens gewoon een leuke voetbalwedstrijd is, of als er een lekker grote ramp komt die je live op tv wilt volgen. Maar onze relatie heeft een ernstige deuk opgelopen. Ik zit te overwegen om samen in therapie te gaan, maar als hij gewoon niet snel zijn gedrag verandert zet ik onze relatie definitief en voorgoed uit. Zo zie ik geen toekomst voor ons samen…