Eerder geleuter

Gedeelde smart is volle smart

In de sterren stond geschreven dat er dit jaar dan eindelijk gerechtigheid zou zijn, dat Nederland eindelijk zijn verdiende loon zou krijgen (ik heb het gecheckt). Maar vanwege een spelfout in de sterren zeiken wij alweer naast de kosmische pot en gaat dat vervloekte Spanje er met de gouden klomp vandoor. Spanje notabene, off all landen. Het land dat dieren martelt uit traditie, het land waarvan slechts een kwart van de inwoners überhaubt doorheeft dat er een prijs te winnen viel. Eeuwig zonde is dat, helemaal als ik me bedenk in wat een euforische stemming ik momenteel zou kunnen verkeren. In mijn leven is er serieus geen beter moment om die prijs te pakken dan nu. Nu zou ik al drie dagen knetterlam in een oranje string door de straten hebben kunnen rennen. Ik zou bij de EHBO hebben kunnen liggen voor een rectale fietsstuurverwijdering nadat ik totaal zonder reden in smerig grachtwater gedoken was. Ik zou wildvreemde toeristen de stuipen op het lijf geknuffeld kunnen hebben alleen omdat ze de moeite namen om het leukste en beste land ter wereld kwamen bezoeken. Ik zou overmand door emoties ten gronde moeten storten omdat ik zojuist mijn grote helden zag tijdens een dankbare huldiging van 23 trotse landgenoten die mij het ultieme genot kado gaven. Ik zou volkomen buiten zinnen moeten zijn, maar in plaats daarvan ben ik helaas volkomen binnen zinnen. Ik voel me kut, verdrietig en teneergeslagen. Teneergeslagen met een roodgele hamer van besef dat het hoogst haalbare me nu hoogstwaarschlijk nooit zal overkomen. In elk geval niet tijdens de bierrijkste periode van mijn leven: nu! Als we eventueel misschien wellicht over vier jaar eindelijk eens winnen moet ik misschien wel een oppas regelen, vrij vragen van mijn werk, of mijn vrouw excuseren voor die getattoeerde oranje klomp op mijn hoofd. Losgeslagen gekte wil ik proeven, maar helaas… Als het nu niet kan, wanneer dan wel?

Tot overmaat van ramp heb ik mezelf zojuist nog eens even extra gepijnigd door vandaag naar het Museumplein te gaan, de plek waar onze helden zogenaamd gehuldigd werden. Niet omdat we kampioen zijn, maar omdat wij de ultieme losers van de eeuw zijn. Wat een boodschap zeg: geen ander land kan zó goed tegen zijn verlies als wij, en daar mogen we best met z’n allen een beetje trots op zijn. Volkomen kansloos en ik had het er dan ook behoorlijk moeilijk mee. Vooral toen ik het plein opliep en een ware nachtmerrie herbeleefde tijdens mijn flashback naar afgelopen zondag na de finale. Ik zag de hekken waar ik tegenaan leunde tijdens de tegentreffer, de graspollen die ik uit frustratie omgeschopt had, de boom die ik de vol verdriet de schuld gaf van al mijn leed. Maar in plaats van religieuze, innerlijke rust te vinden door de plek des onheils na de dag des doems weer eens op te zoeken schrok ik me rot van de respectloze lompheid van het volk. Meedogenloos gingen zij te keer op de plek waar ik mij zo heb laten gaan. Precies op de plek waar ik twee dagen geleden nog mijn kostbare tranen heb laten vloeien stond nu een dronken boer met een opblaasmolen het grasveld om te hakken. Een stukje verderop stond een oranje malloot al ploegend de woorden ‘kampioenen, kampioenen, ole ole’ te raaskallen. Ik vond het heiligschennis. In plaats van dat we met z’n allen tien minuten stilte in acht nemen om de slachtoffers te eren doen wij oranje Hollandertjes vrolijk alsof er niets gebeurd is. Alsof Robben hem er wél ingeschoten had. Alsof we wel gewoon wereldkampioen zijn geworden. Helaas mocht het niet zo zijn en zijn we weer het lachertje van het toernooi. Oké, het kon natuurlijk erger, we deden in elk geval mee, maar ik hoop toch echt dat we over twee jaar dan toch eindelijk eens een huldiging krijgen die niet zo’n commerciële fopshow is als die van vanmiddag. Ik wacht met smart op een echte hulde aan voetballende helden die ons een ware Koninginneweek vol onvervalste trots bezorgen. Hoe heerlijk zou het zijn, een toernooi zonder tranen? Vooralsnog kan ik het me maar moeilijk voorstellen. Des te meer hoop ik van oranje harte dat ik zo’n heuglijke gebeurtenis ooit, ooit in mijn leven nog eens mag meemaken…

Hup Holland, hup dan toch eens alsjeblieft!

(ondanks al dit depressieve geleuter ben ik desalwelteplus best een klein beetje tevreden met een tweede plaats die net zo goed de eerste had kunnen zijn…
ps. Dit is niet waar.)