Eerder geleuter

Een Dag In Een Park

A Day At The Park noemen ze het. Met hoofdletters. Waarom? Omdat het mag. Dit festivalletje heeft het namelijk verdiend om een beetje op te mogen scheppen. Drie jaar geleden werd ondanks luid protest van de hoogbejaarde buurtbewoners toch een vergunning afgegeven om het mooi aangeharkte bos eindelijk onder luid gedans aan gort te trappen. Dit was het moment waar menig Amstelveense hangjongere al jaren met smart naar uit had zitten kijken. Op de plek waar rijke dochtertjes normaal gesproken hun pony te grazen zetten werd nu een groots podium geplaatst om eens te kijken of dit leuk was. Het was een medium line-up met Väth, Housequake en een laffe set van Dubfire, maar desalniettemin was het een heerlijk feest door het fijne weer en de toplocatie. Overal waar je keek stonden hoge bomen waardoor je je op een open plek midden in een oerbos waande. En ook dit jaar kon de natuurliefhebbende muziekfreak zijn groene hartje ophalen. Niet dat je achter elke boom een hitsige bosparkiet hoeft te verwachten (elke vogel met een beetje gezond verstand vliegt natuurlijk gelijk naar het zuiden met zulk kabaal) maar al dat groen geeft je een vrolijk gevoel, zo simpel werken die dingetjes kennelijk op een zonnig festival..

Wat muziek betreft was deze Dag In Het Park volop genieten. Vanwege ontzettend lange rijen en een opstartprobleempje in de ochtend was ik pas om 4 uur binnen, maar gelukkig wel net op tijd om het Noorse bandje Kakmaddafakka (!) te zien, en hoe vet is dat! Ik heb serieus nog nooit kippenvel gehad bij een bandje, maar dit was het eens dat de eerste keer was. Een mix van vanalles en nog wat, maar bovenal dansbaar en vermakelijk. Onthou die naam: Kakmaddafakka! Zo moeilijk is dat niet. Op de main stond Daniel Sanchez precies de goeie platen uit te kiezen voor dit weertje en sfeertje. In no time los en in de festivalstemming. Sanchez werd opgevolgd door de Duitse wortelfanaat Karotte die weer eens liet horen waarom Duitsers nét een stapje hoger op de evolutionaire ladder van de electronische muziek lijken te staan, al liet Joris Voorn vervolgens merken dat hij inmiddels ook een aardig eind weg is. De muziek was heerlijk, en des te vreemder was het dan ook dat Roger Sanchez ons vervolgens zo’n volkomen boutset voorschotelde. Andere keren dat ik hem hoorde was ik altijd best enthousiast maar dit was weer zo’n typisch gevalletje TMF-house om het makkelijk te houden voor de jongsten onder ons. Dieptepunt was toen hij mij aan het ophitsen was door Born Slippy in te starten en er vervolgens een of andere misvormde bubblingmix van te maken. Ongelofelijk, verkrachting in zijn bruutste vorm was dit. De aflossende hulp kwam van afsluiter Paul Kalkbrenner. Eigenlijk was ik de laatste tijd best een beetje klaar met hem omdat hij al een jaar lang schaamteloos hetzelfde truukje zit uit te melken, maar dit keer had hij warempel weer eens wat nieuwe plaatjes om blij van te worden. Eindelijk was er weer een gezonde dosis verrassing in z’n set en dan is het gelijk een stuk fijner om z’n hitjes voorbij te horen komen. Op zulke momentjes mag je dan best wel weer genieten van een Sky & Sand onder het vuurwerk als laatste plaat.

Al met al was het zeker een fijne Dag In Het Park. De organisatie sloeg een paar plankjes mis maar kan dit volgend jaar makkelijk oplossen met meer kluisjes en extra ingangen. Dan alleen nog een tikkeltje goedkoper, een paar uurtjes langer en een straatverbod voor Roger Sanchez en ik zie een jaarlijkse traditie die Amstelveen heel misschien nog wel eens uit zijn lijden zou kunnen verlossen…