Eerder geleuter

Pillenbekken en pinopakken

Het zal je misschien verbazen maar dat jongetje uit deze pakkende intro ben ik. Het broertje is dezelfde als die ik heb, alleen het hand in hand gedeelte heb ik erbij verzonnen. Hoe fabelachtig het ook klinkt, afgelopen weekend zijn we oudertats gaan knallen op Trance Energy. Precies zoals vroeger: twee broertjes op weg naar een feest, alleen zijn ze nu wat ouder. Net zoals de broertjes is ook dit feest kennelijk niet bestand tegen de genadeloze tand des tijds. Vanaf de eerste minuut word je ondergedompelt in een spannende mix van oud en nieuw. Een oude locatie met nieuwe muziek. Een stel oude DJ’s met nieuwe platen. Een hoop oude mensen met nieuwe borstimplantaten. Ga zo maar door. Toch bleek wel uit alles dat Trance Energy duidelijk over zijn hoogtepunt heen is. Het aantal zalen is teruggevallen naar drie, het was lang niet meer uitverkocht, het ging nooit echt helemaal los, en zelfs de naam is niet meer wat ie geweest is (nu heet het Energy: The Network of iets dergelijks). En toch heb je ergens het gevoel dat je na vele jaren vakantie weer een soort van thuis bent. Dezelfde pillenbekken van tien jaar geleden staan je nog steeds verlept op te wachten, alleen zijn ze nu nóg lelijker door de extra zak rimpels die ze met z’n allen opengetrokken hebben. En ook de pinopakken zijn blijkbaar nooit vertrokken uit de jaarbeurs. Nog steeds zie je uitgezakte deernes met pluislaarzen en ontblote plekken die naar mijn smaak beter bedekt hadden kunnen blijven. Een beetje alsof Pino in de darkroom met een op hol geslagen tondeuse in de weer is geweest, maar dan net even wat minder appetijtelijk. En toch was ik blij om ze te zien. Die leipo’s horen er gewoon een beetje bij. Net als een gezonde dosis godsgeile trance op z’n tijd.

Godsgeile trance hebben we helaas niet gehoord. We moesten het doen met een oude klassieker op z’n tijd, ook prima! Wel wil ik hier het publiekshoogtepunt Tiësto even melden. Je voelt de bui vast al hangen: ook hij is met z’n tijd meegegaan. Zijn muziek is lang niet meer zo melodieus als vroegah, in de mooie tijden van Magik 6 (voor de Tiëstologen onder ons). Zijn nieuwe stijl heeft meer weg van lomp TMF-gehakt dan van trance zoals trance kan zijn. Ook hij is op z’n rentree. Ik denk dat hij tegenwoordig beter tot zijn recht zou komen in de plaatselijke buurtdiscotheek op Urk of in een gezellige familieavond in Centerparcs. Ik zie het wel zitten, de nieuwste nummer 1 hit: DJ Tiësto – A State Of Happiness. Hij mag dan wel verkozen zijn tot beste dj ter wereld, ik zie hem meer als de Frans Bauer uit de electronische muziek. En van Frans wordt ik ook niet echt warm. Misschien is de trance wel gewoon niet meer wat ie geweest is, net zoals de techno van vroeger vaak vele malen vetter was dan die van nu. Des te blijer word je als je dan toch zo af en toe nog een gouwe ouwe voorbij hoort komen. Het is allemaal wat minder fluoriserend dan toen, maar het genot is tijdloos. Daarom ben ik ook zo blij dat ze ons nog steeds van zulke nostalgische avondjes blijven voorschotelen. Ik hou er gewoon van. Zo veel dat ik bij deze alvast mijn excuses aan wil bieden aan de volgende generatie feestgangers. Sorry als ik je aan de bar met mijn vatsig gerimpelde bierbuik in je gezicht duw, maar echt niet dat jullie me ooit weg kunnen houden van jullie feesten! Niks geen ouwe dag, ik ga gewoon voor de ouwe nacht. Gewoon glowstick in je looprek en gaan!