Eerder geleuter

Alaaf and kicking!

Helaas (maar gelukkig voor mijn moeder) ben ik dit leven niet geboren als provincie maar gewoon als huis-tuin-en-keuken-mens. Toch voelde ik mij aangetrokken door de provinciale lokroep om weer eens ouderwets carnaval te vieren. Vroeger deed ik dat altijd in Neerkant (zoek maar eens op op google maps, en vergeet dan vooral niet om heel erg in te zoomen). Het zogenaamde ukkepukkebal was de place to be als je het in je indianenpakje gemunt had op zakjes snoep en het verloren kleingeld van ladderzatte lokale boeren. Met mijn 27 jaar zou ik daar nu alleen een beetje argwanend aangekeken worden en dus bracht mijn instinct mij dit jaar toch maar naar ‘Mooahstreeagd’ (Maastricht). Dit bleek geen foute keuze. Verkleed als Wannabe-George-Michael-emopunk-leerfreak (het was kliekjesdag in mijn verkleedkoffer) trad ik in gezelschap van een sultan, clownpiraat, runaway bride, kip, verkleedsterpooier en een tweetal grasmatties aan op het Vrijthof. We waren nog net op tijd om de jaarlijkse tradities te aanschouwen. Gelukkig maar, want zo’n grootschalige nonsens vind je maar zelden. Eerst knalde een zatte Limburgse MC elf keer een kanon af (alle elf keer niks geraakt, kan ook niet anders als je zo vroeg al met zo’n dubbele tong raaskalt) om vervolgens te kijken hoe onder rustig gejuich een pop van het maaswijf gehesen werd. Kennelijk is het traditie om dikke vrouwen aan een hijskraan op te hangen, maar ik begreep ‘m ook niet helemaal. Maar dat hoeft ook niet, want uiteindelijk draait het natuurlijk maar om één ding: bier. Heul veul bier. Lekker lallend van het ene naar het andere kroegje hossen is iets wat ze wat mij betreft best wettelijk verplicht mogen stellen voor alle weekenden door het hele land. En doordat iedereen er als een volslagen randmalloot bijloopt gaat het toch allemaal nét efkes wat harder los. Tel daar een flink aantal dwijlorkestjes en schuttersparades bij op en het kan eigenlijk gewoon niet meer mis. Enige nadelen aan carnaval zijn dat het knetterduur is en dat die onvermijdelijke kater je harder van voor naar achter neemt dan je je kunt voorstellen, maar al met al is het het zekersteweten waard. Volgend jaar ga ik de volle week, als ik daarna tenminste een maandje vrij kan krijgen van mijn werk. Want carnaval is alaaf and kicking, totdat die vervloekte volgende ochtend inslaat. Die hoofdpijn zal me nog lang blijven heugen..