Eerder geleuter

Dublin: fun is strictly prohibited

Alles is gewoon twee keer zo duur als in Holland en minstens 3 keer zo duur als in Berlijn. Een feit dat even extra dik werd benadrukt doordat ik eerst met mijn stomme bekaterde harses mijn vlucht miste en zodoende vele euro’s nodeloos weggegooid heb om in een wereldstad als Cork op een bankje in een restaurant op het vliegveld te kunnen slapen. Stom, maar eigen schuld. Na zo’n avontuurtje ga je echter wel helaas extra op je weinige overgebleven centen letten. Hierdoor was het niet uitbundig feesten met de hele sociologiekudde dit jaar, maar meer in het stinkende hostel hangen en zo nu en dan jezelf verwennen met een biertje buiten de deur. En ook dit werd je niet makkelijk gemaakt, omdat ze hier kennelijk de hobby hebben om mensen die gezellig aan het kroegen zijn zonder pardon of medelijden de straat op te sodeflikkeren terwijl ze net op gang komen. Het is me zelfs zowaar overkomen om op donderdagavond om kwart voor 12 met een verdwaasde blik en traantjes in de ooghoeken bierloos op de stoep voor een kroeg te staan terwijl de barman me onvriendelijk verzocht om op te zouten. U hoort het goed: kwart voor 12 in de avond! Het is belachelijk! Normaal gesproken is dit probleem eenvoudig op te lossen door lekker elkders door te feesten, maar op straat attendeert de politie je er al snel erop dat jij en je biertje niet welkom zijn en in het hostel wordt je achterna gezeten door krijsende hangpolen en smerige kookluchtjes. Ook kut. Kortom: alles wat een mens gelukkig kan maken is strictly prohibited in een werelddorp als Dublin. Langom: het was gelukkig niet een en al kut wat de klok sloeg!

Ondanks alle beperkingen lieten we ons gelukkig niet zo gemakkelijk uit het grasveld slaan! In de meisjeswc van het hostel waren geen razzias gelukkig waardoor we de avond geregeld nog wat konden rekken in onze safe-haven. Daarnaast smaakten de biertjes die hun goudgele huidje zo duur verkochtten in de kroeg wel extra lekker onder het genot van die o zo lollige Ierse livemuziek! Ik begrijp eindelijk waarom mensen zo vaak vol lof over twee violen en een trommel en een fluit zingen: het klinkt gewoon onwijs vet samen! En als je deze muziek vol open in de auto aanzet wanneer je de ongeneugten van de ‘grote’ stad ontvlucht in het prachtige ierse landschap krijg je toch wel een haast hemels blij gevoel van binnen. Wellicht zijn het mijn lompe Rowwen Heze-roots die hieraan bijdragen, maar mijn mooiste herinneringen aan deze week worden met stip het schandalig lallen op de ierse viooltjes in de auto tussen de schapen in het binnenland. Daarnaast zal ik best wel terug denken aan mooie maskers, gedichtenbundels met het romantische thema “bier en tieten”, mazen in de wet die te vinden zijn in de meisjeswc, en de onnavolgbare poolkunsten van een zekere Schipper S.

Maar al met al heb ik me toch erg vermaakt deze week. Jammer dat Dublin je uitgaansvaardigheden zo erg op de proef weet te stellen in een week als deze, maar gelukkig werd dit mankement toch waardig opgevangen door de goeie organisatie die zoals altijd toch weer een leuke groep mensen weet te vermaken. Ik was na afloop wel ontzaglijk blij om in Berlijn weer gewoon te kunnen doen en laten waar ik zin in had, en om weer tot het ochtendgloren de techno te kunnen horen die ik toch o zo gemist heb, maar toch zou ik dit weekje niet hebben willen missen. Tip van de week: ga niet naar dublin voor het feesten, maar voor de mooie bergen en de gezellige sociologen.