Eerder geleuter

Mag ‘t een onsje minder zijn?

Daar gaat ons gemoedelijke hemeltje op aard, want nu moet je wachten op je biertje, mis je de vetste sets door stampvolle tenten en raak je verdwaald op weg naar een broodje. En dat kleinschalige was nou juist het mooie van Awake. Ik herinner me nog goed hoe we twee jaar geleden nog op het andere terrein stonden, waar je in één oogopslag kon zien welke bar het rustigst was en waar je het beste los kon gaan. Zonde, nu mis ik het euforische nagenieten met verliefde krampjes bij het horen van techno, en in plaats daarvan zit ik een beetje met het gevoel dat een bijzonder mooi tijdperk is afgesloten…

Ondanks de schaalvergroting was de blijheid er gelukkig niet minder om! Het weer was weer formidabel en de vrienden waren er in overvloed. Dit was typisch weer zo’n festival waar je je aan het eind van de dag opeens beseft dat je eigenlijk alleen maar hebt lopen ouwehoeren in plaats van muzikaal spastisch heen en weer te springen. De after in de Paradiso was na een rampzalige pendelbustour gelukkig wel de moeite waard (hiep hiep Hoeradam Beyer), om nog maar te zwijgen over het heerlijke steigeren tussen de containers! Hier ben ik wel mijn sleutels verloren waardoor ik niet met de trein mee terug naar Berlijn kon. Maar getreurd werd er niet te lang, want hierdoor kon ik wel nog even lekker de toerist uithangen in Amsterdam! Eindelijk heb ik weer op de grachtjes kunnen varen en dankzij dit ongelukje kon ik wel op de prachtige verjaardag van mijn broer op een dakterras op de prinsengracht zijn. Zo zie je maar weer dat elk nadeel toch echt zo z’n voordelen heeft!