Eerder geleuter

Melt 2009, aanrader van het jaar!

 

Helaas hebben mijn Berlijnse vrienden het feestje af moeten slaan doordat ze net een dagje te laat waren met kaartjes kopen. Gelukkig staat daar wel weer tegenover dat we zoals altijd de Hollanders nog hebben! Floor, Shanna en Tamar waren dit weekend de gelukkigen, en ik, want ik was zo gelukkig om met deze lui het leven te mogen vieren. Met deze mensen kan ik nu de rest van mijn leven napraten over heerlijke optredens van superhelden als Paul Kalkbrenner (hoe kan het ook anders met kippenvel op de tenen haast orgasmisch nagenieten van berlijn) en Röyskopp (je kent ze van de relaxerende loungeplaatjes, maar bij een liveoptreden gaan je voetjes onverwachts wild van de vloer: loungen is voor mietjes, housen is vetheid ten top!). Maar ook B-artiesten als Oasis, The Whitest Boy Alive en Phoenix zorgden voor een grijnsachtig trekje rond de muiltjes. Kortom, qua muziek had ik absoluut niets te klagen! (qua gemutlichkeit ook niet, ziefoto’s)

Dan de rest van het festival. Het hele gebeuren duurde van vrijdag tot maandag, best een lange zit. Helemaal als je bedenkt dat de camping totaal geen voorzieningen had en alle tentjes net iets te dicht op elkaar staan om je eigen huiskamertje te bouwen. Geen WC’s betekent dat iedereen lekker aan het kleien slaat in de bosjes en je eigenlijk alleen maar wakker wordt met de neiging om weer in volle haast het terrein op te gaan. Ook het weer was redelijk gematigd af en toe. De eerste nacht kon ik haast wel janken toen ik in mijn eentje was overgebleven om drie uur regen te verduren in afwachting van een godsgeil optreden van de enige echte Deadmau5, om vervolgens vanuit je schuilplek onder een toiletcabine te horen dat alle optredens zijn afgelast vanwege blubberoverlast en instortingesgevaar van tenten… scheissie is dan het juiste woord. Maar goed, de optredens beginnen op Melt pas tussen 3 en 5, dus je staat in principe met 20.000 man tegelijkertijd je dagritme om te draaien, wat wel weer lollig is. Ochtendrituelen van brakke hoofdjes om drie uur in de middag b;ijven mooi om te zien! En als je eenmaal om 5 uur weer het terrein op rolt heb je gelukkig ook wel genoeg moois om je aan te vergapen. Check die knobi (deutsche knoflooksaus waarvan je zelf je adem al ruikt), geen rijen voor bier, en bovenal: check die opbouw! Verspreid op het terrein staan drie gigantische verlaten baggermachines. Hierdoor heb je eigenlijk geen aankleding meer nodig, zo indrukwekkend groot dat een simpel lampje erop al zorgt dat je tongetje pardoes uit je mondhoek slingert. Hoe dik heb ik genoten om onder zo’n overweldigend apparaat naar de klankjes van mijn Berlijn-volkslied Sky and Sand te luisteren. Alleen dit bijzondere kippenvelmomentje had ik al voor geen goud willen missen…

Nummerrrrr van de week! Ik zou natuurlijk zeggen Sky and Sand, maar die heb ik al gehad (hoewel ik na Melt wel weer opnieuw perplex stond van de vetheid van aan dit nummer). Om het geheel een beetje eerlijk te houden wint deze week dan toch de laatste plaat die Paulus draaide tijdens zijn Berlin Calling optreden: Aaron. Ogen dicht, rilling over de ruggengraat en gehen mit die banane! Ik heb serieus nog nooit zo’n verliefd gevoel gehad bij het horen van muziek.. verliefd op berlijn, verliefd op muziek, verliefd op het leven: prachtig!