Eerder geleuter

De peuk is op…

Tijdens mijn eerste trekjes Berlijn keek ik de longen uit mijn lijf van al het vets wat deze mooie peuk te bieden had. Overweldigend en verslavend. Maar helaas, het middelste gedeelte van je peuk smaakt vaak minder verassend dan het begin. Je went aan de nicotine en vergeet eigenlijk een beetje dat je aan het roken bent. De tijd vliegt, je geniet wel, maar voor je het weet is je peuk alweer over de helft. Een raar keerpunt waarop je sigaret van zes maanden lang eigenlijk maar zes maanden kort begint te lijken. En dan komt het filter in zicht… als een malle probeer je nog het meest uit je peuk te halen, maar doordat je er zo hard aan zuigt vliegt de tijd alleen maar sneller. De laatste feestjes smaken het lekkerst, maar ze zijn ook het snelste op. Totdat het filter begint aan te branden, en dan krijg je een vieze smaak in je mond. Een smaak van Hollandse treinen, rookverboden en sluitingstijden. Al zuig je nog zo hard, de Berlijnse peuk is toch echt op. Wellicht steek ik over twee jaar een nieuwe op, misschien wel een heel pakje, maar voorlopig rook ik mijn peuk weer even gewoon in Amsterdam, op de stoep voor een kroeg of op de UvA. Wat een enorme troost is het dan toch om je te beseffen dat ik in Amsterdam gelukkig wel een geweldige groep van lieve meerokers heb! Nog een paar uurtjes en ik zie ze weer, als een verfrissend kauwgompje na de peuk terwijl ik nog zal nagenieten van het heerlijke gevoel dat ik aan dit sigaretje heb overgehouden… Kort, maar krachtig!

*zucht* (*kuch*)