Eerder geleuter

Beleefdheidswaanzin

Wanneer je beide besluit om de ander de deur te laten openen zal de deur voor altijd gesloten blijven en zijn jullie verdoemd om voor eeuwig naast elkaar op dezelfde plek te blijven staan. Maar wanneer je er juist allebei tegelijkertijd voor kiest om de deur te openen resulteert dit vrijwel altijd in een ongemakkelijke aai over de hand die met name bij mensen van hetzelfde geslacht tot verwarrende gevoelens kan leiden. Nee, snel denken en nog sneller handelen is de sleutel tot de gesloten deur. Of voor de slimsten onder ons: vooruit denken. Probeer er in de aanloop naar de deur altijd voor te zorgen dat je nét dat ene stapje voor of achter iemand loopt. Hiermee elimineer je de helse seconde en verhoog je de kans op een succesvolle uitkomst. Let er wel op dat je niet te vroeg begint met een afstand creëeren omdat ook dit weer tot ongemakkelijke situaties kan leiden. Tijdens het oefenen vroegen mensen me geregeld waarom ik altijd maar achter ze aan bleef lopen of waarom ik altijd maar van ze weg rende. Na jaren afzien heeft mijn training gelukkig eindelijk zijn vruchten afgeworpen, want inmiddels kan ik vol trots zeggen dat ik op een goeie dag zonder al te veel problemen met wel twaalf mensen door een deur kan!

Dankzij de beleefdheid zijn er veel zaken waarvan verwacht wordt dat je ze dan maar doet als je alleen thuis bent, maar hiermee snij je vaak jezelf weer in de vingers. Neem nou de scheet. Je hebt net met zekerheid vastgesteld dat je alleen in de kamer bent en vlak voordat je met een goed boek op de bank gaat zitten laat je hem nog snel even lekker gieren. Een moment later ga je zitten en onmiddelijk dringt het gruwelijke besef tot je door dat je een hele grote fout begaan hebt: je zit er middenin met je hoofd! In feite heb je jezelf dan gewoon in je gezicht gescheten. Deze nare fout had nooit voor kunnen komen als je jezelf overal gewoon mocht laten gaan, maar dat vinden mensen dan weer ‘onbeleefd’. Ander voorbeeldje: in gezelschap is het vaak onbeleefd om te pas en te onpas de wave in te starten. Dit doe je dan dus maar als je alleen thuis bent. Maar iedereen kan beamen dat het stontvermoeiend is om in je eentje een wave voor duizend man te doen. Kunnen we ons in de eenentwintigste eeuw dan nog steeds niet over onze schaamte heen zetten? Waarom kunnen we niet gewoon lekker met zijn allen in het openbaar waven? Iedereen doet het toch? Jij doet het, ik doe het, zelfs de koningin doet de wave als er even niemand zit te kijken. Laten we daarom gezamenlijk een eind maken aan die beleefdheidswaanzin. De tijd is rijp voor verandering: gooi het roer om en de handjes in de lucht. En als het gevoel van bevrijding dan nog niet genoeg is, denk dan toch eens aan hoe het straatbeeld erop vooruit zal gaan. Naar mijn idee is het het proberen absoluut waard. Bij deze is mijn nieuwe motto van 2010 dan ook de ongeschonden en onweerlegbare waarheid: wie niet waved, wie niet wint!